Jak działa gospodarka regionu
Poniżej znajdziesz opis mechanik w takiej kolejności, w jakiej zwykle poznaje się je w pierwszych dniach rozgrywki — od pojedynczego poletka, przez magazyny, po relacje z sąsiadującymi frakcjami.
Poletka i ich przeznaczenie
Region podzielony jest na poletka o stałym przeznaczeniu — pole uprawne, las, złoże rudy, ujęcie wody, teren pod zabudowę. Przeznaczenia nie da się zmienić dowolnie, więc rozkład poletek na starcie w dużej mierze wyznacza, w jakim kierunku sensownie rozwijać gospodarkę.
Sąsiedztwo poletek ma znaczenie — osada postawiona przy złożu rudy i lesie jednocześnie ogranicza koszt transportu surowców do warsztatu, podczas gdy osada z dala od obu wymaga rozbudowanej sieci dróg wewnętrznych.
Magazyny i limity pojemności
Każdy surowiec — drewno, kamień, zboże, żelazo, monety — ma osobny magazyn z limitem pojemności zależnym od poziomu rozbudowy spichlerza lub składu. Po przekroczeniu limitu nadwyżka produkcji przepada, więc rozbudowa magazynów wyprzedza zwykle rozbudowę produkcji, a nie odwrotnie.
Zapotrzebowanie na poszczególne surowce zmienia się wraz z fazą sezonu — przed żniwami rośnie potrzeba miejsca na zboże, w okresie budowy priorytetem staje się kamień i drewno.
Szlaki handlowe
Droga między osadami lub do granicy z sąsiednią frakcją ma dwie cechy — przepustowość i koszt utrzymania. Wysoka przepustowość pozwala przewieźć więcej towaru na sesję, ale wymaga stałych nakładów na konserwację, które obciążają magazyn kamienia i monet.
Zamknięcie szlaku jest odwracalne, ale odbudowa zerwanej trasy zajmuje więcej dni niż jej utrzymanie — dlatego decyzję o zamknięciu warto podejmować z wyprzedzeniem, a nie w reakcji na chwilowy niedobór.
Rzemiosło i specjalizacja
Osady mogą rozwinąć rzemiosło — kowalstwo, tkactwo, garncarstwo, ciesielstwo — które przetwarza surowiec podstawowy w produkt o wyższej wartości handlowej. Specjalizacja pojedynczej osady zwiększa jej wydajność, ale ogranicza elastyczność regionu w reagowaniu na nagłe zmiany zapotrzebowania.
Region złożony z kilku wąsko wyspecjalizowanych osad zwykle radzi sobie lepiej w długiej perspektywie niż region, w którym każda osada próbuje robić wszystko po trochu.
Relacje z sąsiednimi frakcjami
Trzy sąsiadujące frakcje obserwują bilans handlowy regionu i reagują na jego zmiany — proponują nowe warunki wymiany, podnoszą cła na szlaku albo ograniczają dostęp do wspólnej granicy. Nie da się z nimi wejść w bezpośrednią konfrontację, ale ich decyzje wpływają na dostępność surowców, których w regionie brakuje.
Odpowiedź na sygnały od frakcji — otwarcie nowego szlaku, zmiana priorytetu eksportu — działa z pewnym opóźnieniem, więc reagowanie z wyprzedzeniem daje wyraźnie lepsze efekty niż reagowanie po fakcie.